कभई काईखि लागन्छ
तम कोई साधारण शरीर हैनौँ —
तम त ओखोदो हौ,
जइका सेलखि
दुःख हराउँनाहान,
र पीड सिनाहान ।
म आज लै बिमारछु, आमा —
सुईना नपुगेका रोग लाग्या छ।
तर तमलाई देख्या पछ्यारी,
म थकाइ भुलौ,
जसरी माँछ्या नुन चपाएर लै
भोक बिस्दाहान।
तम सधैं यसी रहया —
नयाँ न्यारो ओखोदो बनबर —
म कमजोर भया साहस,
और खाली पेट हुईया सन्तुष्टि जसो।
तम हौं
मेरो जीवनको सबही नजिककी अस्पताल —
जा नाम टिपाउनु पडईन
जहाँ म सिधा ‘म चेलो हुँ’ भडबर छिद् सकन्थ्या
निको भएर निकल्या गरन्थे
तम ओखोदो हौं, आमा —
जइको कैलै म्याद सकिँनइन्न।
न घट्न्छ असर,
न कम हुन्या महत्व।
तमरो मलाई मन भरीको याद छ आमा
सर्जक : सुरेन्द्र भट्ट, धनगढी
